Winnen zoals we vorig seizoen vaak verloren

Winnen zoals we vorig seizoen vaak verloren.

6 punten en een doelsaldo van +3. Een thuis- én een uitoverwinning. Wat een goede start van het seizoen. Met bovendien een primeur voor trainer Van Dam: voor het eerst in Emmense dienst kon hij starten met dezelfde elf als de week ervoor. Complimenten aan iedereen die daaraan bijdraagt.

De wedstrijd in Amsterdam tegen Jong Ajax was geen seconde saai. Gemiddeld viel er elke tien minuten een doelpunt. Maar tussen al die goals door viel er ook genoeg af te lezen aan de spelprincipes van het vernieuwde FC Emmen. Iets waar vorig seizoen nogal eens wat op aan te merken viel.

Ik heb de wedstrijd vandaag nog eens rustig teruggekeken. Kans voor kans. Goal voor goal.

En in grote lijnen vielen me twee dingen op. Een mooi cliché, maar het was echt een wedstrijd met twee gezichten. De eerste helft eindigde in 3-3 en daarin zagen we verdedigend bij vlagen het FC Emmen van vorig seizoen terug. De tweede helft werd met 1-3 gewonnen. Daarin zagen we het FC Emmen dat we dit seizoen zo graag willen zien.

Wat was het verschil tussen die twee helften?

Het leek vorig seizoen wel

Al in de eerste minuut stonden we weer veel te hoog. Twee FC-spelers stonden zelfs in de zestien van Jong Ajax. Onze nieuwe linksback Van Hove stond eveneens te ver naar voren. Eén dieptepass en zijn directe tegenstander, de rechtsbuiten van Jong Ajax, kon vogelvrij richting het doel van Karssies. (Zie foto)

Wat er daarna gebeurde was ook niet best, maar voor mij was vooral de manier waarop we zo eenvoudig geklopt werden tekenend.

Te hoog. Te aanvallend. Restverdediging niet op orde.

Precies het soort tegengoal dat we vorig seizoen veel te vaak zagen.

En dat was eigenlijk verrassend, want tot nu toe maakt het spel van FC Emmen juist een veel stabielere en volwassenere indruk.

AFBEELDING: fragment vlak voor de 1-0. Afstand tussen Van Hove en Ünüvar.

Tekst gaat verder onder foto.

Ook de 2-1 paste perfect in het rijtje van vorig seizoen. Veldhuis verzuimde binnen de zestien Cooper Love aan te spelen, die alle ruimte had om de 1-2 binnen te schieten. Een paar seconden later lag de bal er aan de andere kant in.

Van Hove, Dedde-Lhomme en Karssies legden samen de rode loper uit voor Ünüvar. Ze grepen niet eens zwak in. Ze grepen helemaal niet in. Ook Karssies bleef statisch staan bij een op het oog houdbaar schot van de Amsterdammer.

Waar zaten we naar te kijken?

Een vraag die we vorig seizoen helaas ook iets te vaak hebben gesteld.

En als derde in het rijtje 'het lijkt vorig seizoen wel': de 3-1. De factor pech.

Natuurlijk deed Mukeh het niet handig, maar de bal werd overduidelijk met de hand meegenomen door de Italiaanse spits. Dan heb je gewoon pech dat dit niet wordt gezien door de arbitrage.

Kon er ook nog wel bij.

Kortom: een eerste helft die me behoorlijk deed denken aan vorig seizoen. Verdedigend te hoog staan, restverdediging niet op orde, slap - lees: niet - ingrijpen en ook nog een portie domme pech.

Maar gelukkig was er een tweede helft.

Ineens stond er een ander FC Emmen

Want we wonnen.

En volgens mij vooral dankzij een nieuw gameplan voor de tweede helft.

Van Dam en zijn staf lijken óók lessen te hebben getrokken uit vorig seizoen. Resultaat en punten gaan boven de behoefte om altijd mooi en aanvallend te willen voetballen.

Zeker uit.

Dan tellen uiteindelijk alleen de punten.

Waar FC Emmen in de eerste helft nog 54% balbezit had, was dat in de tweede helft nog maar 44%. Dat was geen toeval. Er werd duidelijk voor een andere tactiek gekozen.

Niks meer continu hoog druk zetten. Niks backs hoog.

Lekker compact. In een laag blok, net voor de zestien. Agressief in de duels en continu druk op de bal zodra Jong Ajax in de buurt van het doel kwam.

Hierdoor leek Jong Ajax misschien beter. Maar FC Emmen wás effectiever.

En uiteindelijk won FC Emmen de wedstrijd.

In de drang om zelf een doelpunt te maken, ging Jong Ajax risico nemen en balverlies lijden. En precies toen kwamen de momenten waarop FC Emmen met de snelheid voorin levensgevaarlijk werd.

We zagen het tegen Almere City al, maar Cooper Love is gewoon supersnel. En hij kan afmaken. 

Hij werd succesvol in de diepte bediend door Everink en Karssies. En er zit fysieke power in dit elftal. Power om vanuit de omschakeling niet alleen snel, maar vooral doelgericht te worden. Dat is een krachtig wapen. Waar we in uitwedstrijden verder mee kunnen.

Vorig jaar zei ik nog wel eens cynisch dat we met Jong FC Emmen tegen een Jong ploeg speelden. Maar daar was nu geen sprake van. Dit waren echt de mannen tegen de jongens. 

Je zou kunnen zeggen dat FC Emmen in Amsterdam won op een manier waarop vorig seizoen zoveel ploegen van FC Emmen wonnen. Laat de tegenstander maar komen. Blijf compact. Win je duels. Houd druk op de bal. Wacht op het foutje. En als de ruimte ontstaat: toeslaan. Goed om deze ontwikkeling bij FC Emmen te zien.

Nog één ding.

Vooraf keek ik naar de wisselspelers en dacht ik: wat een karige bank. Slechts zeven veldspelers.

Maar de invallers hebben het gewoon heel goed gedaan.

En dan te bedenken dat Denk, Rhein en Peter Quispel er op korte termijn ook nog bijkomen.

Het kan zomaar eens een heel mooi seizoen worden.

Op naar vrijdag. Op naar Jong-AZ thuis. Op naar 9 uit 3!